Skoncentrowania działań kontrolnych na przypadkach faktycznego nadużycia i pozornej samozatrudnienia, szczególnie w sytuacjach dotyczących osób w trudnym położeniu, bez „polowania” na uczciwych przedsiębiorców.

Wprowadzenia dobrowolnej weryfikacji lub sektorowych umów-modeli – tzw. Verklaring Arbeidsrelatie-light – dających z góry jasność co do statusu współpracy.

Ustalenia jasnych, sektorowych reguł, które określą, kiedy mamy do czynienia z umową o pracę.

Wprowadzenia domniemania stosunku pracy dla osób z niskimi stawkami (<36 €/h), z możliwością wyjątków.

Doprecyzowania kryterium podporządkowania zgodnie z najnowszym orzecznictwem (np. sprawa Deliveroo).

Potencjał około 330 tys. migrantów już przebywających w Holandii jest niewystarczająco wykorzystywany.

Migracja wewnątrz UE nie wystarczy do zaspokojenia potrzeb rynku.

Potrzebne jest ostrożne, selektywne i czasowe zatrudnianie pracowników spoza UE, z naciskiem na osoby posiadające kwalifikacje i wartość dla gospodarki.

Wspieranie form organizacji elastycznych zasobów kadrowych przez same placówki (np. z udziałem zzp lub regionalnych sieci grafikowych bez nastawienia na zysk).

Ograniczenie roli pośredników, którzy generują wysokie koszty, ale nie świadczą faktycznych usług opiekuńczych.

Opodatkowanie w box 3 tylko realnych zysków, a nie papierowych wzrostów wartości.

Zachowanie kluczowych ulg i preferencji dla biznesu: (bedrijfsopvolgingsfaciliteit, deelnemingsvrijstelling, innovatiebox, expatregeling) oraz możliwość odkupu własnych akcji.

Podtrzymanie zachęt dla innowacji i inwestycji.